Eserler / BEN, SEN, O / Siyah Altın
Öykü · BEN, SEN, O
“Gökyüzüyle ilk buluşma anını hatırlıyor musun?”
Gökyüzüyle ilk buluşma anını hatırlıyor musun? Güneşin etkisiyle açamadığın gözlerinin semanın maviliklerindeki çırpınışlarını ? Sonsuzluk cennetinin içinde bulamadığın adresini? İçindeki coşkunun yaratacağı fırtınalardan habersizliği ? Bazen kirlenen bir oyuncağın yaratacağı hüznü, bazen de “en” olma hayaliyle yaşayan bedenlerin ruhlarındaki uçsuz çukurlarınının bir türlü doldurulamayacağını hiç düşünmüşmüydün ? Gerçeklerle karşılaşmadan hayal alaminin derinliklerinde kalmak mı olurdu tercihin, yoksa ete kemiğe bürünmüş ruhların doyumsuzluk ambarındaki mücadelelerine el ayak mı olmak isterdin ?
Hatırlıyorum da, amaçlarımın pervasız oluşu tek tesellimdi. İlk kazma vurulduğu an, sıkışmış bedenimin kavuştuğu özgürlüktü aslında beni tek mutlu eden. Andan tad almaktı tek bildiğim, çünkü böyle öğrenmiştim. Zaman içinde büyüyen varlığım farklı coğrafyalarda keşfedilmeyi bekliyordu. İçimdeki gücün derinliği her zaman en güçlü yanımdı. Kim bilebilirdiki, doğuşumun etkilerini. Nasıl öngörebilirdimki kirlenebilecek oyuncakları. Sınırsız yükselen gökdelenlere sermaye olabileceğimi hayal etmek benlik değildi aslında. Pazarlık masalarında adımın geçmesi, varlığımın her daim zulm olması ve yok edilmeye çalışılmam olası senaryolar arasında hiçbir zaman kendine yer bulmadı. Kirlenen derelerden sorumlu tutulmak, hayatlarını kaybeden canlıların sebebi olarak gösterilmek kan dondurucuydu. Cilalı ayakkabılarının üzerinde dik durup ellerindeki purolarını sonsuz maviliklere karşı tüttürürken teşekkür etmeyi artık borçlu durumuna getirenler, bensizliğin kendilerine getirebileceği azameti fark etmeden devam ediyorlardı nefes almaya. Üzücüydü hayallerimin gerçeğe dönüşmemesi. Gücümün farkında olmama rağmen yapabileceklerimin sınırlı olması heves kırıcıydı.
İçimi dökmek istedim aslında hastane odasında miğdesinin yıkanması için bekleyen Fatima’ya. Yeni alınan oyuncaklarını derede yüzdürürken apar topar hastane masalarında can veraş içinde olmasına sebep olmadığımı haykırmayı düşündüm. Ben değildim aslında beni değiştiren. Engellenemeyecek bir girdabın içindeydim. Nasıl çıkabilirdim bilmiyordum. Belki de en iyisi artık vazgeçmekti, ait olduğum yere geri gitmekti.
Maryam, doktordan son bilgileri alırken gözünün ucuyla da ayılmaya çalışan Fatima’ya bakıyordu. Kendisine gelmesinin zaman alabileceğinden bahseden doktora karşı minnet bakışları arasında gözüne çarpan kirlenmiş oyuncakla göz göze geldi. Bir yanda oyuncaktan yere akan damlalar hasta odasının kirlenmesine sebep olurken, diğer taraftan da odaya sinmiş olan siyah altın kokusu, içinden söküp atamayacağı hatıraların yazılmasına yardımcı oluyordu. Hastane odalarının her ne kadar kasvetli havasına aşina olsa bile, yine de Fatima ile geçirdikleri her gece onu kaybetme korkusunu sürekli içerisinde canlı tutmasını sağlıyordu. Neyseki bu seferki hastane hem daha temiz hem de doktor daha ilgiliydi. Karaciğerinde bulunan kistin alınması için ameliyat masasında kendine umursuzca bakan doktorun ifadesini silmesine bir nebze olsa da yardımcı olabilecekti bu doktor.
Uykusuz ve yorgun geçen birkaç günün ardından taburcu oldular. Kendilerine yardımcı olan herkese en içten dileklerini sundular. Koridorun sonundan asansöre doğru ilerlerken yanlarından geçen temizlik görevlisinin kullandığı arabanın içindeki oyuncağıyla son kez göz göze geldi Fatima, annesinin elini sıkıca tutup hızlıca uzaklaşmak isterken.
© 2025 Nuh Bahar · Tüm hakları saklıdır
İngilizce: Wave
Lodosun sertleştiği güneşli bir günde açık denizde yapayalnız kalan bir adam ve hiç beklemediği bir yardım.
“Aslında, ilk hissettiğimde konunun bu kadar da benliğimin dışına çıkacağını, beni tamamen sahipsiz bırakacağını çok da düşünmemiştim.”
İngilizce: The Prayer Cap
Bir görüntülü konuşma, iki kuzen ve iki ayrı dünya: bir hokey golü, bir şarkı, bir ilahi ve yastığın altındaki takke.