Kaplama
“Kalem gibi parmaklarının inceliği her zaman zorlamıştı onu.”
Eserler / BEN, SEN, O / Kalkan

Öykü · BEN, SEN, O
The Shield
Yağmurlu bir sabah, önemli bir iş görüşmesi ve insanın kendini korumak için taşıdığı küçük kalkanlar.
Çok da belli değildi aslında, halbuki her zamanki gibi kontrol etmişti yanılma payını tüm tedbirli öngörüleriyle birlikte alırken. Küçüklüğü kendini unuttursa da, yokluğu hatırlatmak için çok da farklı şeylere ihtiyaç duymazdı. Bir damla yeterdi.
Koşar adımlarla inerken apartmanın merdivenlerinden, köpeği ile geziden dönen Mübella Hanım ile karşılaştı. Hızlıca merhabalaştıktan sonra arkasından söylediklerini tam da duyamamış olmanın verdiği mutlulukla kapısını zor bir hal rica ile tekrar açtırdığı dolmuşa, adeta yüzü kapının penceresine yapışır derecede durabilirken kendine destek olan küçük numaralı ayaklarına teşekkür etti. Bir önceki işinden kalan son parasıyla dün yeni aldığı ayakkabılarına gitti gözü. Kimsenin basmaması için verdiği çaba yerini sağlamlaştırmasını sağlamaya yetti. Sabah hazırlanırken saç kurutma makinesi bozulmasaydı, belki bu kadar vakit kaybetmeyip bir önceki dolmuşu yakalayabilirdi. Pencereden dışarı bakarken söyleyeceklerini tekrar ediyordu. Hazırdı. Son tecrübelerini hafızasından silebilmek için gittiği psikolog randevularını geçen hafta itibariyle sonlandırmıştı. Dolmuşun kapısından sızan sular hafiften ayaklarını ıslatmaya başlamıştı. Her ne kadar yeni de olsalar, yenilik ayakkabılar için değildi. Onlar tecrübeliydi. Mezuniyet töreninde başarı konuşması yaparken hayal ettiği son şey bile değildi topuklu olmaları.
Trafiğin varlığı şaşırtmasa da şoförün kıvraklığı planlarını bozmuştu. Çantasını kontrol edebilmek için akşamdan hazırladığı dosyalarını tutmayan elini uzattığında karşılaştığı manzara içini ürpertti. Buruş buruştu ve telleri çıkıktı. Penceredeki damlalar ile konuşurken buldu kendini. Lütfen, diyordu içindeki ses inecek var edalarını dinlerken.
Sırılsıklam olmuştu. Eskiciden aldığı, kullanırken sızan sıcak suların ellerini yaktığı ütüsüyle düzleştirdiği saçları artık kendisine ait değildi. Güvenlik görevlisinin kendisine olan bakışları moralini bozmasına yardımcı olmuştu. Kırmızı ojeli, uzun kirpikli,yüksek topuklu departman görevlisi görüşmeyi sonlandırırken saçlarını arkaya savurarak masanın üzerindeki peçete kutusunu düzeltti. Odadaki ayak izlerini silmeye çalışırken göz göze geldi bardakları toplamaya gelen ofis görevlisi ile.
İte kaka ikisini de sığdırmaya çalışırken kendisini izleyen meraklı gözlere aldırış etmedi. Karşıdan gelen çöp kamyonunu görünce hayatlarının burada fazla uzun sürmeyecek olması yüzünü gülümsetti.
Sıkışan trafikte yer kapmaya çalışan dolmuşun içinde kalkansız ayaklarına yer bulmaya çalışırken, yüksek topuklu şoförünün şemsiye tuttuğu siyah arabasına binen adamda buldu gözlerini.
© 2026 Nuh Bahar · Tüm hakları saklıdır
“Kalem gibi parmaklarının inceliği her zaman zorlamıştı onu.”
“Müşterilerinin isteklerini anlayıp onlar için en doğru seçenekleri sunmaya çalışıyordu Abella.”
“Gökyüzüyle ilk buluşma anını hatırlıyor musun?”