KARA KALEM

Öykünün tamamı

Aslında, ilk hissettiğimde konunun bu kadar da benliğimin dışına çıkacağını, beni tamamen sahipsiz bırakacağını çok da düşünmemiştim. Benim için çok sıradan olan bir hayatın başlangıcındaydım kendimce. Amacım, en temiz duygularla görevimi en layık bir şekilde yerine getirmekti. Bu kadar zenginliğe hazır olup olmadığımı bile sorma fırsatı bırakılmadı bana. Üzerimdeki rengarenk desenlerin sıcaklığını, bitmek bilmeyen enerjimi, dokunuştaki verdiğim hazzı başka hiçbir şeyde bulamadığından bahsediyordu Madam Alice. Şaşırmıştım. Gerçekten bu kadar etkileyici olabilmek için ne yapmış olabilirdim?

Beraberliğimizin üzerinden aslında sadece birkaç gün geçmişti henüz. Onu ilk gördüğümde saçları biraz dağınık, yorgun ve telaş içindeydi. Ayakkabısı biraz kirlenmiş, montu hafifçe ıslaktı. Acelesi vardı belliki. Etrafa bakınıyordu, soruyordu, bulmaya çalışıyordu. Ama fark etmesi uzun sürmedi. Göz göze geldiğimiz o an, ikimiz için de çok sıradandı. Hayatının en önemli gününe çok az kalmıştı. Çok istediği kapıdan içeri girmesi için yapması gereken tek şey, önündeki engeli aşmaktı. Uzun süredir onunla ilgiliydi, geceleri odasının penceresinden bakarken kurduğu hayallerin her noktasında sonsuza kadar çizme isteği vardı. Çizerken kendisini adeta bir sonsuzluğun içindeymiş gibi hissediyordu. Onunla, kimi zaman bir çiçek, kimi zaman bir böcek, kimi zaman da bir sandal olmak benim de içimi ısıtmaya başlamıştı. Tanınmayan portrelere verilen canlar, istemsiz çizgilerin sonucu oluşan silgi kırıntıları artık kaderimizdi. Çizerken, elinden geleni değil de içinden geleni kağıda döküyordu. Hayalleri ikimizi de uçtan uca sürüklüyordu. Uykusuz geçirdiğimiz geceler, sayfalar dolusu denemeler meyvesini vermeliydi. Açıkcası, kalabalık bir caddenin ücra bir köşesinde yer alan bir binanın bodrum katında, zamanla küflenmiş rafların ortaya çıkardığı o kasvetli havanın içerisinde yer alan tarihi eser bir kavanozda sahibimi beklerken hayallerim hiç onunki kadar sonsuz değildi. Tek isteğim, güzel kokulu bir sahibim olmasıydı.

Erken uyandı o sabah. Kahvaltıyı ufak bir çikolatı ekmek, birkaç tutam peynir ve birkaç zeytinle geçiştirdi. Çok duramadı evde, kendini biran önce dışarı atmak istedi. Ciğerlerini yakarcasına çekmek istediği oksijen, onu o günün akşamında mutlu kılması için aldığı en temiz ilaçtı. Hayallerine giden yolun ilk adımını attığında, çocukluğunu geçirdiği sokakları düşündü. İlk bisikletten düştüğündeki acıyı hatırladı. Babasının işten gelişindeki heyecanını hissetti en derininde, belki gelirken yine kendisine o en sevdiği oyuncağı getirir ümidiyle. Yürürken çantasının içinde taşıdığı hayallerine daha bir sıkı sarıldı. Yol boyunca beni hiç bırakmadı. Her zaman en yakınındaydım, nefesinden bile daha sıcaktım kendisine. Okula varıp sıraya oturduğunda baş köşedeydim, fermanımızı beraber yazmak için ikimiz de hazırdık. Titreyen ellerini sakinleştirebilmek için sıkı sıkı yapıştım eline. Her hareket edişimde savuruyordu çizgileri hayalleri için.

Süre dolmuştu. Kağıtlar toplandı.Bekleme esnasında kahvesini yudumlarken bir anda gözleri doldu ıslanmış pencere camına arkadaşlık ederken. Koridorda sesler yankılanmaya başladı. Tarihi eser kavonozun içinde beklerken hiç bu kadar tarihi bir ana şayitlik etme hayalinde değildim. Yazının icadından bile daha önce başlayan varlığım, geleceği için kıpırdayan bir çift yüreğin sevincine şahitlik ediyordu. Nice imparatorluk deviren, nice ülkeler kuran, nice devrimsel anlara şahitlik eden geçmişim, bu anı baş yapıt olarak heyecanla saklayacaktı. O çift yüreğin kurduğu hayalin bir parçası olarak her zaman onunla beraber olmaya devam edecekti ve bundan böyle artık düşündüğüm tekşey, sahibemdi.