KAPLAMA

Öykünün tamamı

Kalem gibi parmaklarının inceliği her zaman zorlamıştı onu. Kapı kilidini açmakla bir paket açmak arasında yaşadığı zorluğu kalpleri açarken zorlandığı kadar hissetmediğini düşünüyordu. Neden böyleydi? Kalp açmak mı daha kolaydı yoksa paket açmak mı veya neden her ikisinin de bir paketi vardı?

“Kalbinizin paketi var mı? Varsa eğer, hiç onun açılmasına izin verdiniz mi? “ diye sorarken buldu kendisini günlüğüne notları düşerken yaşlı gözleriyle birlikte.

Gelecekte kendisinin neleri beklediğinden habersiz bir şekilde zor birgün geçirdiğini düşünüyordu, belki de hayatının son günüydü. Uzun süredir hoşlandığı çocukla ilgili öğrendikleri karşısında yalnızlığıyla başbaşa kalmak istedi odasında. Günlerce nefes almadan yaşayıp o çok sevdiği babasından kalma radyosundan çıkan kalp esintilerine bile tahammülü kalmadığını hissetmişti onu sert bir şekilde zemine vururken. Sessizliğin hafifliğini hissetmek niyetindeydi ama başaramıyordu. Aklındakiler bedeninin önüne geçip durmasına izin vermiyordu. Oradan oraya koşmaktan ter içinde kalmıştı. Yeni sürdüğü ojeli tırnakları saçlarının dağılmasına, vücudunun çeşitli yerlerinin ağlamasına yardımcı oluyordu. Hiç bu kadar kalbinin yandığını hatırlamıyordu. Peki gerçekten sebep neydi? Yanılsaması mı yoksa gördüğü kaplamalar mı?

Babasını kaybettiğinden beri onu bu kadar heyecanlı görmemişti annesi. En sevdiği tiyatro oyununa giderken pileli eteğini giymeyi hatırlamaya başlamıştı. Uzun süredir uğramadığı kuaförü artık sağlığından endişe etmeye başlamıştı tâki geçen hafta sonuna kadar. Hiç aksatmadan ziyaret ettiği mağazaların vitrinleri kendisine küsmüştü ne zamandır. Minnet duyduğunu hissetti madam Batrice Bernard’a kızının bu zor günlerinde kendisine kalbini açtığı için severek dizayn ettiği mutfağında kızının istediği fırında tavuğu yaparken.

Beklemediği bir ses duydu. İçi ürperdi. Tansiyonu fırlayıp nabzı son sürat atmaya başladı. Gözlerine bir anda yıldırım çarptı. Elindeki tepsiyi düşürdü. Hızlıca ellerini kurulamaya çalışacağı sırada havlunun yerini hatırlamayadı. Pencereyi aralayıp dışarı bakmak istedi sesin dışardan geldiğini sanarak ama bu soğuk kış gününde elektrik faturaları daha fazla şişmesin diye havasızlığa tahammül edebilecek seviyede pencereleri hiç açmıyordu. Fondaki Buddy Gay, “Talk to your daughter” diyerek izin vermiyordu kızının hızlıca eve girip üst kattaki odasında olabileceği ihtimalini düşünmesine. Koşar adımlarla mutfağından uzaklaşırken merdivenlerin önünde sağa sola savrulmuş ayakkabılara eşlik eden sırt çantasını gördü. Kendisini taşıması için zaman zaman zorluklar çıkaran dizlerine aldırmadan üçer beşer adımlarla tırmandı merdivenlere. Boğazını kurutan nefesinin sıcaklığı ısıtmıştı hararetini.

Odanın kapısını açtı. Sağa sola dağılmış kitaplar, çılgına dönmüş yatak örtüleri, boyalı duvarlar, açık pencere, buz kesmiş bir oda ve kanlar içinde yerde yatan kızının elinde henüz açmadığı, o en sevdiği mağazadan aldığı hediye paketi karşıladı kendisini. Kurdelesi bağlıydı.

Çaresizliği dondurdu vücudunu. Yutkunamadı. Ölüm bu olsa gerekti. Vardı ama yoktu. Oradaydı ama değildi. Kızının kalbini açan makas, paketi açmaya cürret edememişti.